Zelfcompassie

Lief zijn voor jezelf: het is al vaker teruggekomen in mijn columns. Hoewel ik wel team ‘practice what you preach’ ben, blijft dit toch wel een aandachtspunt voor mij. Toch is zelfcompassie – volgens Psychologiemagazine ‘vriendelijk, niet-veroordelend naar jezelf kijken, juist op momenten dat je het moeilijk hebt of blundert’ – heel belangrijk als je met een chronische ziekte als reuma leeft.

Wat ik er lastig aan vind, is dat er in mijn hoofd een hele dunne scheidslijn is tussen zelfcompassie en zelfmedelijden. Mezelf zielig vinden is iets wat ik liever niet doe. Ik vind het soms dan ook confronterend om naar foto’s van vroeger te kijken. Ik realiseer me dan dat dat kleine meisje al zo veel pijn had en zich zo beperkt voelde. Dat ze al aan de prednison en andere zware medicatie zat, en dat ze zo erg tegen elk ziekenhuisbezoek op zag dat ze er dagen slecht van sliep.

Zo’n situatie gun je natuurlijk niemand, en eigenlijk is het objectief misschien ook best zielig. Tegelijkertijd weet ik nog heel goed dat dat kleine meisje juist niet zielig wilde zijn, en ook eigenlijk niet was: hoe moeilijk het ook was, we gingen er wel doorheen. Ik wilde juist bewijzen dat ik wél alles kon, zowel naar mezelf als naar anderen toe. Ik vond de prikken en pijn heel naar, maar vond mezelf niet zielig. Daarom wil ik dus juist niet naar mezelf kijken met medelijden – dat doet voor mijn gevoel geen recht aan de kleine Rebecca.

Op het moment dat ik nu probeer om zelfcompassie in te zetten, komt dat gevoel nog wel eens terug. Dan voelt het alsof ik toegeef aan ‘zielig zijn’, als ik lief voor mezelf ben of mezelf geef wat ik nodig heb. Als ik een dag thuiswerk in plaats van fysiek naar stage ga, of een afspraak afzeg omdat het qua energie gewoon niet lukt. En dat is best zonde: zelfcompassie op zich is iets heel moois en positiefs, maar door dit gevoel krijgt het binnen mij soms een negatieve lading.

Vanaf nu heb ik daarom een nieuw plan. Elke keer als dat stemmetje in mijn hoofd de kop opsteekt als ik toegeef aan wat mijn lichaam nodig heeft, ga ik het tegenspreken. ‘Ik ben niet zielig, ik doe wat ik moet doen’, zal ik dan zeggen. Elke keer weer. Want het is ook zo: luisteren naar je grenzen of toegeven aan vermoeidheid betekent niet dat je zielig, lui, of wat dan ook bent, ook al kan het af en toe zo voelen. Daarnaast weet ik uit ervaring: herhaling werkt – hoe vaker je iets doet, hoe makkelijker het wordt. Hopelijk geldt dat uiteindelijk ook voor zelfcompassie tonen. Geef jij jezelf vandaag ook een extra knuffel?

POSTED BY Rebecca | jun, 06, 2024 |