CV der mislukkingen

De afgelopen tijd ben ik bezig geweest met afstuderen. En niet alleen dat: bij het afsluiten van je studie hoort ook het zoeken naar een baan: wat wil ik precies met mijn leven, hoe ziet dat eruit en welk werk kan ik wel of niet met mijn reuma? In deze zoektocht merk ik veel onzekerheid bij mezelf, wat versterkt wordt door alle verhalen die je om je heen hoort. Op LinkedIn en andere sociale media deelt iedereen alleen maar zijn mooie nieuwe baan en successen, maar over de afwijzingen die eraan voorafgingen lees je niets.

Ook in mijn omgeving hoor ik vervelende ervaringen van lotgenoten met reuma. Enthousiaste jongeren die verplicht moesten stoppen met hun opleiding, of geeneens werden toegelaten tot hun droomstudie. Zo zonde en frustrerend, dat fysieke aandoeningen dit in de weg kunnen zitten. En vooral ook oneerlijk: het zorgt ervoor dat een hoop lotgenoten niet kunnen doen wat ze willen doen en zich op hun manier kunnen ontwikkelen.

Bij mijzelf was het vinden van mijn Masterstage al een hele zoektocht. Negen maanden ben ik bezig geweest met zoeken – niet omdat ik direct afgewezen werd vanwege mijn reuma, maar mijn zoektocht naar een stage van twee of drie dagen per week viel toch wel een beetje buiten de norm. Die zoektocht naar balans ervaar ik nu weer. Met mijn ergotherapeut bespreek ik dan ook wat een slimme aanpak is wat betreft het opbouwen van werkdagen en het balanceren van werk en privé.

Het zou zo mooi zijn als zulke onzekerheden en vervelende ervaringen – afwijzingen, twijfels, lastige keuzes – óók wat meer gedeeld zouden worden. Ik kwam een tijdje geleden de website https://www.vpro.nl/programmas/cv-der-mislukkingen.html tegen. In het ‘CV der mislukkingen’ zet je alles wat juist niet goed ging: opleidingen die je niet af hebt gemaakt, afwijzingen van publicaties, andere tegenslagen.

Zelf vind ik dit een best verfrissend concept: door op zo’n manier op te schrijven wat er eigenlijk niet goed is gegaan in je leven, lukt het daarna ook om er wat luchtiger naar te kijken. Het relativeert, althans, zo ervaar ik dat zelf. Want dankzij die ervaringen sta ik wel waar ik nu sta. Een voorbeeld: mijn zoektocht van negen maanden leidde tot een stageplek waar ik me ontzettend op mijn plek voelde en heel veel mooie ervaringen heb mogen opdoen.

Ook als je nu dus wordt afgewezen voor iets wat als een droombaan voelt, komt er in de toekomst nog wel weer een nieuwe mogelijkheid. Dat is niet wat je net na een afwijzing wilt horen; erken dan ook gewoon je teleurstelling en voel maar dat het rot is. Als het dan eenmaal gezakt is, kun je voelen: uiteindelijk kom je wel op je pootjes terecht. Nu mag ik dat nog even tegen mezelf gaan herhalen. 🙂

POSTED BY Rebecca | jul, 08, 2024 |